الحديث : مسلم روايت كرد كه : گفت مسروق سؤال كردم از عبد الله بن مسعود رضى الله عنه از اين آيت . وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ گفت بدرستى كه سؤال كرديم از رسول خداى صلى الله عليه و آله و سلم از اين آيت فرمود روحهاى ايشان در جوفهاى مرغان سبز مىباشد كه او را قنديلهاى معلق باشد بر عرش و حال ايشان آنست كه سير ميكنند در بهشت آنجا كه ميخواهند و بعد از آن سيرها آرام ميگيرند باز به آن قنديلها و حق تعالى ميفرمايد اى « 164 » اشتها و آرزوى خيرى داريد ايشان ميگويند چه آرزو كنيم و حال آنكه در بهشت سير ميكنيم و طوف مينمائيم هرجا كه ميخواهيم سه نوبت حق تعالى اين ميفرمايد كه اى آرزوى چيزى « 165 » داريد و ايشان چنين جواب ميگويند كه اشتهاى چه‌چيز كنيم و حال آنكه در بهشت سير ميكنيم بعد از آن گويند يا رب ميخواهيم كه روحهاى ما رو كنند در جسدهاى ما تا يك بار ديگر كشته شويم در راه تو چون حضرت حق ميداند كه ايشان را حاجتى نيست همين حاجت مبذول دارد « 166 » . الحديث : روايت كرد سعيد بن مسيب از سلمان رضى الله عنه كه گفت روحهاى مؤمنان در عالم برزخ ميروند از زمين هرجا كه ميخواهند ميان آسمان و زمين تا حدى كه بازميگردند بجسدها اگر ميخواهند و هرگاه كه قادر و ناظر شدند بر زندگان مىبينند

--> ( 164 ) - مد : ميفرمايد اى ( متن تصحيح قياسى است ) . اى در بيشتر موارد بجاى آيا به كار رفته است . ( 165 ) - مد : آرزو چيزى . ( متن تصحيح قياسى گرديد ) . ( 166 ) - نظر باينكه در ترجمه اختلالى به نظر رسيد عين عبارت شد الازار نقل گرديد : روى مسلم عن مسروق قال سألنا عبد الله بن مسعود رضى الله عنه عن هذه الايه : وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ فرحين بما آتيهم الله من فضله قال انا قد سألنا رسول الله صلى الله عليه و سلم عن ذلك فقال ارواحهم فى اجواف طير خضر لها قناديل معلقه بالعرش تسرح من الجنه حيث شاءت ثم تأوى الى تلك القناديل فاطلع اليهم ربهم اطلاعة و قال هل تشتهون شيئا قالوا اى شىء نشتهى و نحن نسرح من الجنة حيث شئنا ففعل ذلك بهم ثلاث مرات فلما رأوا انهم لن يتركوا من ان يسألوا قال يا رب نريد ان ترد ارواحنا فى اجسادنا حتى نقتل فى سبيلك مرة اخرى فلما رأى ان ليس لهم حاجة تركوا .